Ермаловіч-Дашчынскі, Д. Гэта не каханне : «Лілічка» ў Магілёўскім абласным драматычным тэатры / Дзмітрый Ермаловіч-Дашчынскі // Мастацтва. — 2020. — № 9. — С. 43.
Народная артыстка Беларусі Святлана Акружная сыграла на тэатральнай сцэне Марлен Дзітрых, народная артыстка Украіны Ларыса Кадырава — Сару Бернар, заслужаная артыстка Расіі Нона Грышаева — Людмілу Гурчанка, літоўская артыстка Бірутэ Map — нацыянальную дзіву Уне Бабіцкайтэ-Бай, беларускія актрысы Зоя Гарына і Алена Дудзіч — Эдзіт Піяф, дарэчы, амаль кожны музычна-драматычны тэатр Украіны мае свой спектакль пра «парыжскага верабейку». Наталля Калакустава ў Магілёве азартна і натуральна іграе Лілю Брык — не толькі ўпершыню ў гісторыі беларускага, але і тэатра СНД.
У красавку 2020 года зраўнялася дзевяноста гадоў трагічнай смерці Уладзіміра Маякоўскага. Да «юбілею суіцыду» рэжысёрка Каміля Хусаінава (яна ж аўтарка інсцэніроўкі, музычнага афармлення і мастачка) прадставіла на малой сцэне тэатра спектакль «Лілічка» на падставе вершаў Маякоўскагэ і мемуараў Брык «Старонныя апавяданні». Кожны з артыстаў мае шмат абліччаў,і персанажы пазначаны ўмоўна: «Л.Ю.Б.» (Ліля Юр’еўна Брык — ініцыялы былі выгравіраваныя на пярсцёнку, які Маякоўскі падарыў Лілі, а калі прачытаць іх па крузе, атрымаецца бясконцае «люблю), «А1» (Маякоўскі — Андрэй Корзан) і «А2» (Восіп Брык — Вадзім Арціменя). Вонкавае падабенства артыстаў са сваімі персанажамі не абвяшчаецца мастацкай мэтай, але адразу ўлоўліваецца залай і толькі мацней заахвочвае далучыцца да асабістага міфа, створанага Ліляй.
Паводле жанру і вырашэння спектакль можна далучыць да літаратурнага тэатру. Варта адзначыць, што абраны жанр абмяжоўвае разнастайнасць пастановачных прыёмаў. Дзеянне цэнтравана вакол Лілі па прынцыпе манадрамы. Рэжысёрка выкарыстоўвае эцюдны метад працы. З аднаго боку, відовішча дзейсна маналітнае і дынамічнае па рытме, з другога — ягоную мулкую форму выклікаў хтанічны дыктат гіперфеміннай эратычнай энергіі Лілі, яе сінтаксіс выкладання думак, інтанацыі і наваттэмбр голасу.
Са сцэны гучыць архіўны аўдыязапіс маналогу Брык у сталым веку з успамінамі аб Маякоўскім (а Наталля Калакустава па-майстэрску ўвасабляе яе манеру гаварыць), выкарыстоўваецца кінахроніка, у тым ліку кадры пахавання Маякоўскага, дзе абодва Брыкі надзвычай стрыманыя (мантаж Ларысы Аляксеенка). Тэта абумоўлена манахромнай каларыстыкай спектакля, якая імкнецца да кінематаграфічнай эстэтыкі. Вузкія палоскі зманлівага святла з-за дзвярэй, асталяваных у чорным, квадраце сцэны, што ўяўляецца альбо турэмнай камерай, альбо пакоем допытаў НКУС, сімвалізуюць неапраўданыя і няспраўджаныя надзеі. I застаецца пашкадаваць: рэжысёрцы бракуе творчага паразумення з мастаком-пастаноўшчыкам, бо комплексны візуальны вобраз спектакля так і застаецца ў эскізе — пазначаным, накіданым, але не здзейсненым. Істотнай і цікавай робіцца адарванасць герояў ад сацыяльна-палітычнай рэальнасці, іх жыццё, адасобленае ад савецкага грамадства, — у адной са сцэн Ліля кажа Маякоўскаму: «Мы прызвычаіліся да рэвалюцыі…»
Фінальная знакавая песня «Гэта не каханне» — нечаканае, але ўдалае транспанаванне ў сцэнічнае існаванне вобразу Віктара Цоя як трыбуна моладзі іншай эпохі ды іншага гістарычнага злому. У адной са сцэн Андрэй Корзан надзімае чырвоны паветраны шар, гуляе з ім, падносіць да твару, як клоўнскі нос, — асноўным і актыўным заняткам Маякоўскага былі эстрадныя выступленні, для пралетарскай моладзі ён з’яўляўся такім самым кумірам, як рок-зоркі для пакалення перабудовы. Стылістычна на камернай тэатральнай сцэне сплятаюцца бурлеск, эстраднае шоу, стэндап, бумбокс, рэп (паэтычны памер і аўтарскую манеру выканання Маякоўскага сапраўды можна прадставіць такім чынам), іронія як адна з асноўных формаў сучаснага маскульту.
Сцэнічная Ліля Брык не становіцца ні больш блізкай, ні больш чалавечнай. Бо не жывая жанчына, а, мовім так, наэлектрызаваная атмасфера і фатум Рэвалюцыі.Праўда.адкрытым застаецца пытанне, наколькі апраўданая іканаграфія Лілі Брык для культуры Магілёва і ўсёй нашай краіны, ці маецца патрэба альбо запыт на стварэнне яе вобразу і залучэнне яго ў кантэкст айчыннага тэатра ? Тым не менш сцэнічная прапанова магілёўцаўабсалютна нетрывіяльная, і, магчыма, мастацкі складнік пастаноўкі скасуе гэтае пытанне.