Слесараў, А. Дзед Мароз працуе па Станіслаўскім / Алег Слесараў ; гутарыла Алёна Кухарава // Веснік Магілёва. — 2023. — 27 декабря. — С. 11.
Гэты чалавек трыццаць пяць год дорыць дзецям радасць сустрэчы з цудам. За гэты час ён тысячы разоў апранаў бараду і святочны ўбор Дзядулі Мароза. Многія з вас, паважаныя чытачы, неаднойчы з ім сустракаліся ў навогоднія святы. Але, напэўна, не задумваліся, хто ж хаваецца за традыцыйным вобразам. Сёння мы прыадчынім дзверы ў казну. Герой нашай перадсвяточнай публікацыі — галоўны Дзед Мароз Магілёўшчыны Алег Слесараў.
— Алег Аляксеевіч, як вы сталі Дзедам Марозам?
— Ролю Дзеда Мароза выконваю яшчэ са школы. 3 тых часоў, калі вучыўся ў старэйшых класах Старасельскай сярэдняй школы Шклоўскага раёна.
Пасля паступіў у каледж мастацтваў, там працягнуў ва ўсіх ранішніках выступаць у якасці Дзеда Мароза, бо вучыўся на акцёрскім аддзяленні.
А потым у Магілёве праходзіў гарадскі конкурс-фестывапь «А ну-ка, Дзед Мароз!». На той час я ўжо быў намеснікам дырэктара Магілёўскага абласнога Дома настаўніка, мастацкім кіраўніком і рэжысёрам народнага тэатра. Гэта быў год Пеўня, мы напісалі мастацкую праграму для ўдзелу ў конкурсе. Адной з умоў быў арыгінальны падарунак. Мы крэатыўна з ім справіліся: адзін з удзельнікаў тэатра прынёс прыгожага сапраўднага пеўня з уласнага падворку. Наша выступление прыйшлося журы даспадобы. I з тых часоў, а прайшло дваццаць год, мяне лічаць галоўным Дзедам Марозам Магілёўскага краю.
— Колькі разоў за навагодні сезон вы прымяраеце вобраз добрага чараўніка?
— Больш за сто, гэта дакладна. Калі не лічыць ранішнікі, у нас вельмі многа розных мерапрыемстваў: дабрачынная ёлка мэра, аўтапрабег Дзедаў Марозаў, мерапрыемствы грамадскіх арганізацый, абавязкова наведваю ўстановы аховы здароўя, сацыяльна-педагагічныя цэнтры… А ўвогуле, усё запомніць цяжка, таму складаю графік, каб дакладна ведаць, дзе і ў які час мне трэба знаходзіцца. У гэтым годзе гапоўную ёлку горада мы запалілі 15 снежня, а 16 упершыню ў Магілёве пачала праца-ваць рэзідэнцыя Дзеда Мароза. Вось зараз я да вас літаральна на паўгадзінкі зазірнуў і адразу ж паеду туды. Да нас прыходзяць дзеці, арганізаваныя трупы, разам з імі мы гуляем, водзім карагоды, фатаграфуемся. Усе застаюцца задаволеныя сустрэчай.
— Вы яднаеце у сабе дзве іпастасі. Яктолькі наступав час пераднавагодніх мерапрыемстваў, педагог Алег Аляксеевіч пераўтвараецца ў галоўнага зімовага чараўніка. Як вам удаецца спалучаць два накірункі прафесійнай дзейнасці?
— Зараз я працую намеснікам дырэктара па вучэбна-выхаваўчай рабоце Дзяржаўнай установы дадатковай адукацыі «Шматпрофільны цэнтр па рабоце з дзецьмі і моладдзю «Юность» г. Магілёва». Мая творчая дзейнасць непасрэдна перасякаецца з прафесійнай. Работа Дзедам Марозам дазваляе мае педагагічныя навыкі прымяніць на практыцы. Я бачу, якія дзеці растуць, якія ў іх жаданні, чаму трэба ў выхаваўчым плане надаваць больш увагі.
Калі вяртаюся да адміністрацыйнай работы, разумею, які ўхіл трэба рабіць у рабоце з маладым пакаленнем. Дзед Мароз, як вядома, у пэўнай ступені матывуе на добрыя ўчынкі і лепшыя паводзіны. Таксама ад Цэнтра з моладзевым актывам і Моладзевым парламентам у сваім вобразе прымаю ўдзел у разнастайных дабрачынных акцыях.
— Звычайна ў масавай культуры Дзеда Мароза прадстаўляюць як добрага дзядулю, які вельмі любіць дзяцей. А які характер у вас?
— У пэўны момант жыцця па службе мне давялося быць дырэктарам установы дадатковай адукацыі. I вось тады я адчуў, што кіраўніцтва — не зусім маё. На такой пасадзе трэба даваць загады, сачыць за іх выкананнем, быць строгім і патрабавапьным. А я ўсё ж чалавек мяккі, добры, шчыры, мной лёгка маніпуляваць. Такім людзям няпроста ў наш час. Аднак мы помнім і ведаем: дабро заўсёды перамагае зло, а праўда, дабрыня і справядлівасць — найгалоўнейшыя з усіх каштоўнасцяў!
— Алег Аляксеевіч, вы, можна сказаць, узрасцілі не адно пакаленне юных магіляўчан. Як за тэты час змяніліся дзеці? Напэўна, зараз, улічваючы імклівае развіццё тэхналогій, не так проста падтрымліваць веру ў цуд?
— Дзеці заўсёды застаюцца дзецьмі. Нават калі вырастаюць, працягваюць верыць у цуды. I сярод усёй мітусні, хуткага рытму жыцця людзям хочацца чагосьці простага і цёплага. Так, канешне, зараз дзеці сталі больш кемлівымі, не такімі наіўнымі, як раней. Але, на мой погляд, шмат залежыць ад сям’і, адтаго, якія каштоўнасці і традыцыі перадаюцца, як бацькі падтрымліваюць у дзецях светлае і добрае. Бо нават з невялікіх момантаў можна зрабіць казку.
— Вы працуеце на вялікай колькасці самых розных мерапрыемстваў, увесь час на вачах, але заусёды ў вобразе… Вам як акцёру не бывае крыўдна за тое, што людзі не ведаюць вас сапраўднага?
— Я ніколі аб гэтым не задумваюся. Самае галоўнае для мяне — падарыць людзям свята, любоў і клопат, увагу, якой так часта не хапае ў нашым свеце. Людзі развучыліся адно аднаго чуць, узрошчваюць у сабе эгаізм… А мая гапоўная мэта — вярнуць людзям веру ў лепшае. Данесці, што трэба размаўляць, натхняцца шчырымі эмоцыямі, радавацца кож-наму пражытаму дню. I я вельмі цешуся, калі гэта атрымліваецца.
Якія самыя незвычайныя гісторыі з вамі як з Дзедам Марозам адбываліся?
— Я практык са стажам, таму імкнуся прадугледзець усё. Здараецца рознае, але самы галоўны страх Дзеда Мароза — толькі б не зляцелі барада і шапка! Каб не адбылося выкрыцця. I тут я ў першую чаргу думаю не пра сваю рэпутацыю, а пра тое, што дзіця можа страціць веру ў казку. А гэта вельмі страшна. Калі мяне кудысьці запрашаюць як Дзеда Мароза, нават паміж мерапрыемствамі, я ніколі не здымаю касцюм і грым. Таму што адно імгненне — хтосьці ў вакно цябе ўбачыў, хтосьці выпадкова зазірнуў за кулісы… А расчараванне з дзіцём застанецца на ўсё жыццё. А з цікавага, у мяне ёсць знаёмыя, якія кажуць: «Ой, у мяне дачцы васямнаццаць, а дзякуючы вам яна дагэтуль верыць у Дзеда Мароза!». Гэта вельмі прыемна.
— Напэўна, на адсутнасць святочнага настрою вы дакладна не скардзіцеся: да свята не адзін дзясятак разоў адзначыце Новы год на розных ранішніках. А якія традыцыі святкавання існуюць у вашай сям’і?
— Традыцыі асабліва не адрозніваюцца. Найперш, гэта сямейнае свята. Таму ўсе стараемся сабрацца разам. Я з вялікай сям’і: у мяне тры браты і сястра. Калі былі маладзейшымі, з’язджаліся ўсе ў бацькоўскую хату. А цяпер у кожнага свая сям’я. Я ж часта ў гэты дзень у рабоце. Бывае, што апошняе віншаванне запланавана на палову дванаццатай ці яшчэ пазней. Пасля імчуся як віхор на таксі, каб паспець дамой. Мае родныя ўжо і не спадзяюцца застаць мяне ў такі дзень без работы.
— Падзяліцеся сваімі прафесійнымі сакрэтамі. Як з года ў год выконваць адну ролю і заставацца паспяховым, адкрываць усё новыя і новыя грані свайго таленту?
— Надзвычай важна не пераўтварыць свята ў антысвята. Многія людзі аказваюць паслугі па віншаванні дзяцей, але недастаткова проста набыць прыгожы касцюм, знайсці ў інтэрнэце цікавы сцэнарый. Патрэбны пэўны прафесіяналізм. У любой справе, якая здаецца простай, ёсць свае нюансы. Так і ў прафесіі акцёра — а Дзед Мароз, па сутнасці, усё роўна акцёр — ёсць свае сакрэты ўзаемадзеяння з аўдыторыяй: голас, усмешка, грым, розныя забаўлялкі. Надзвычай важна самому паверыць у тое, што ты добры чараўнік. Дзед Мароз таксама працуе па Станіслаўскім, у якога адзін з пяці прынцыпаў — тэта прынцып жыццёвай праўды. Які б ты вобраз ні прымерваў, трэба яго пражываць.
Алёна КУХАРАВА