Ланская, А. Я навучылася цаніць сябе : [гутарка са спявачкай А. Ланской] / Алена Ланская ; гутарыла Алена Драпко // Алеся. — 2022. — № 5. — С. 8—13 (Абонемент).
Заслужаная артыстка Беларусі, спявачка Алёна ЛАНСКАЯ ведае ўсе падводныя камяні беларускага шоу-бізнесу, аднак працягвае заставацца ў ім на лідзіруючых пазіцыях.
I галоўнае — яна ні дзеля каго і ні дзеля чаго не адмовіцца ад сябе. Можа, таму што ведае, чаго ёй каштаваў поспех. Зараз артыстка гастралюе па краіне з турам «Сустракаем вясну разам», радуе прыхільнікаў прэм’ерамі і прызнаецца: спыняцца не збіраецца.
КРОК НАЗАД ДЗЕЛЯ ПЕРСПЕКТЫВЫ
— Прафесія артыста — гэта праца ў самых розных абставінах, уменне імправізаваць і не выдаваць эмоцый… Што можа пазбавіць Вас раўнавагі?
— Я жывы чалавек і, здараецца, паддаюся эмоцыям. Магу пасварыцца (часцей за ўсё ў прафесійным фармаце), калі мяне не пачулі з першага разу альбо быццам бы пачулі, але не зрабілі таго, што патрабавалася. Сапсаваць агульнае ўражанне можа дробязь, а я заўсёды імкнуся, каб мае мерапрыемствы праходзілі без форс-мажораў. Усюды павінна быць дысцыпліна. Самакантроль, на жаль, уласцівы не ўсім. Мне імпануюць людзі, якім дастаткова паставіць задачу, і яны знойдуць рашэнне. А ў выпадку несупадзения жаданняў з рэальнасцю мы заўсёды разам знойдзем іншыя варыянты дасягнуць задуманага.
— Год назад Вы сталі вядучай ранішняга шоу на «РТР-Беларусь». Як цяпер пачуваецеся ў кадры і ці заўсёды задаволены вынікам?
— Для мяне гэта вельмі цэнны вопыт. Складана, але і цікава спасцігаць штосьці новае. Заўсёды пераглядаю свае эфіры і калі бачу недасканаласці, то працую ў гэтым кірунку. Я разумею, што ўжо больш упэўнена адчуваю сябе ў гэтай прафесіі. Мне па-ранейшаму падабаецца праца ў кадры. Бывае, нават прапаноўваю нейкія свае ідэі. Адзінае, з чым я пакуль не магу справіцца, — гэта хваляванне. Мне вельмі хочацца не падвесці каманду, якая працуе над стварэннем телепраграмы.
— Ці пашчасціла Вам, як пяецца ў адной Вашай песні, «выйграць джэкпот у каханні»?
— Так, я стала яго ўладальнікам, паколькі зразумела, што такое безумоўная любоў да ўсяго жывога на планеце. I для мяне ў гэтым крыецца вялікае шчасце, бо гэтае разумение прыйшло цяпер, а не ў старасці. Таксама я навучылася цаніць сябе. Калі разумеет, што твае гады — гэта ўжо амаль палова ці траціна жыцця, то пачынаеш аберагаць сябе ад стрэсаў, таксічных людзей і ад усяго, што выдзірае цябе з патоку тваіх мэт. Калі нешта ці нехта не дае мне перспектыў, перашкаджае ў маёй творчасці, я ад гэтага спакойна адмоўлюся. Для артыстаў, на мой погляд, найвышэйшым праяўленнем любові з’яўляецца служэнне людзям і мастацтву. Мой голас, мае пачуцці… Я выходжу на сцэну і станаўлюся самым шчаслівым чалавекам у свеце.
— Калі Вы пераглядаеце фатаграфіі, скажам, дзесяцігадовай даўнасці, ці адчуваеце, як змяніліся знешне і ўнутрана?
— Усё і ўсе мяняюцца. Напрыклад, 2020 год, час пандэміі. Ён змяніў жыццё многіх з нас на «да» і «пасля». Сёння, азіраючыся ў мінулае, нібы глядзіш стары добры фільм. Разумеет, як шчасліва і бестурботна мы ўсе жылі. Рабілі, што хацелі, і не цанілі свабоду выбару, перамяшчэння. А зараз жывём толькі сённяшнім днём. Аднак цяжкія часы прымушаюць усіх нас зазірнуць унутр сябе. I гэта заўсёды балюча, бо ў кожнага ёсць пра што шкадаваць. Але ж гэта і нагода задумацца і пашукаць адказы на важныя пытанні: хто мы, хто нашы сябры і для чаго кожны жыве на гэтай зямлі?
— Ваша акружэнне за апошні час моцна змянілася?
— Калі казаць пра кола блізкіх людзей, то яно засталося ранейшым. А ў тым, што датычыцца супрацоўніцтва, то тут большую палову закранулі змены. Але цяжкасці нас гартуюць. Я заўсёды ведала: рана ці позна змагу сабраць новую каманду, і мне гэта ўдалося. Бывае, проста трэба зрабіць крок назад, каб потым прайсці два крокі ўперад.
Цяжкія часы прымушаюцъ усіх нас зазірнуць унутр сябе. I гэта заўсёды балюча, бо ў кожнага ёсць пра што шкадавацъ. Але ж гэта і нагода задумацца і пашукацъ адказы на важныя пытанні: хто мы, хто нашы сябры і для чаго кожны жыве на гэтай зямлі?
ПАВАЖАЦЬ СЯБЕ I ТАГО, ХТО ПОБАЧ
— Вам ёсць да каго вяртацца пасля канцэртаў і паездак?
— У мяне ёсць свая прастора і шмат дробязяў, якія натхняюць і радуюць. Дома я вяртаюся да самой сябе. Пакуль што я яшчэ не сустрэла чалавека, які змог бы памножыць маё шчасце.
— Значыць, Вы адкрытыя для запрашэнняў схадзіць на спатканне?
— Безумоўна. Але вельмі хочацца адчуваць інтарэс да сябе не толькі як да творчай асобы. У кожнага з нас бываюць розныя сітуацыі і стан, не ўсё мы трансліруем на публіку. Ці гатовы чалавек убачыць і прыняць і непублічны бок майго жыцця? Сустрэць таго, хто будзе з павагай і разумением ставіцца да цябе, супадзе з табой – няпроста. I з узростам разумееш, што не гатовая марнаваць сябе ўпустую, бо ўжо шмат бачыла і перажыла.
— Разуменне ўласнай каштоўнасці і павага да сябе ў Вас з дзяцінства ці прыйшлі з гадамі?
— Кожны раз, калі мне здраджвалі, я спрабавала зразумець, у чым праблема, што я раблю не так? Бо варта мне было пачаць давяраць чалавеку і шчыра ставіцца да яго, гісторыя паўтаралася. Каб менш сумнявацца ў сабе, я вырашыла пайсці іншым шляхам: пачала вывучаць свае моцныя і слабыя бакі. Тым больш што з цягам часу зразумела адну рэч. Нікому нельга дазваляць зніжаць тваю самаацэнку. Мы ўсе розныя, і ніхто не ідэальны. Я не выключэнне.
— Ведаю, што Вы ўжо некалькі гадоў практыкуеце вегетарыянства. Што стала прычынай?
— Спачатку гэта быў проста эксперымент. Я заўсёды цікавілася здаровым спосабам жыцця. I спортам даўно займаюся. Пасля вырашыла паспрабаваць практыку ачышчэння арганізма. Паколькі ніколі асабліва не была аматарам мяса, то і адмовіцца ад яго змагла без праблем. Так эксперымент зацягнуўся і доўжыцца да сёння. Я імкнуся правільна харчавацца, сачу за спалучэннем прадуктаў і за тым, каб вітаміны паступалі ў арганізм. Адзінае, пакуль не ўдаецца адмовіцца ад кавы. Ёсць над чым працаваць!
СУПАДЗЕННЕ ДУМАК I ДЗЕЯННЯЎ
— «Частка маёй душы назаўсёды засталася ў тым месцы, дзе прайшло маё дзяцінства» — Вашы словы. Што б Вам хацелася сёння сказаць той дзяўчынцы, якой Вы былі тады?
— У мяне было вельмі шчаслівае дзяцінства. I, нягледзячы на тое што бацькі многа і цяжка працавалі, яны з задавальненнем праводзілі час са мной. А ў вёсцы ва ўсім была свабода. Мы з іншымі дзецьмі завесь час нешта прыдумвалі. I мне той дзяўчынцы з мінулага хацелася б сказаць: не спяшайся сталець! Цяпер я разумею, што тады пражывала самы бесклапотны час.
— Наколькі я памятаю, бацькі ў свой час не ўзрадаваліся навіне пра Ваш ад’езд у Мінск. Калі яны прынялі Ваш выбар стаць артысткай, і ці адчувалі Вы, што мама і тэта ганарацца Вамі?
— Калі прадзюсарскі цэнтр «СПАМАШ» прапанаваў мне пераехаць у Мінск, бацькі спачатку мяне не адпускалі. Маці і тата перажывалі за мяне. Але я ўжо была паўналетняй, працавала ў банку і аднойчы спытала ў самой сябе: няўжо я гатова жыць так усё сваё жыццё? Гэта пытанне і падштурхнула мяне да перамен. Маё рашэнне ашаламіла бацькоў, але яны мяне ўсё ж адпусцілі. Праз год мамы не стала. Тата быў побач са мной яшчэ шаснаццаць гадоў. I я заўсёды адчувала яго патрымку і веру ў мяне. Пандэмія забрала бацьку… Гэтая страта была вельмі балючай. Яна зрабіла мяне дарослай.
— Вы неаднойчы адзначалі, што маеце вельмі моцны род. Наколькі глыбока даследавалі гэтую тэму?
— Пра радню па лініі маці мне не ўдалося знайсці падрабязнасцяў. А што датычыцца лініі бацькі, то даведалася пра родзічаў у Расіі, да якіх я нават ездзіла і яшчэ заспела прабабулю. Там мужчыны ад прадзеда прымалі ўдзел у Вялікай Айчыннай вайне і маюць шмат узнагарод. Для маіх сваякоў годнасць і гонар былі не пустымі словамі, і гэта перадалося, лічу, і мне. Даследаванне радаводу дало таксама падставы для роздумаў. Напрыклад, каб на свет з’явіўся новы чалавек, трэба было сустрэцца многім людзям, перацярпець і перажыць розныя беды і выстаяць у імя будучыні. Калі на ўласнае жыццё глядзіш з такога ракурсу, пачынаеш усведамляць яго каштоўнасць. Сіла роду падтрымлівае нас у самыя складаныя моманты. Аднак галоўная моц — мы самі. Вельмі важна ўсвядоміць: вяртаецца да нас тое, што мы аддаём свету.
— Вы шмат гадоў аддаяце сябе сцэне І людзям. Ці не ўзнікае думкі, што нешта ва ўласным жыцці праходзіць міма і незваротна?
— Я прывыкла ўвесь час быць у руху, нешта запісваць, ствараць, і гэта работа прыносіць мне задавальненне. Я не магу адпачываць. Калі ўдаецца тыдзень пабыць у адпачынку, то першыя дні ўсё роўна думкі пра справы.
…Але так, часам закрадваецца думка: ці не ўпускаю я нешта? Таму зараз імкнуся балансаваць паміж тэмамі сям’і, працы і ўласнага “я”. Задаволеная тым, што маю, і не згодная на меншае, ведаю — мне патрэбен побач чалавек, які будзе раздзяляць мае погляды на сям’ю і клопат пра дзяцей. Важна, каб кожны з нас разумеў каштоўнасць іншага, каб была гатоўнасць падтрымліваць сваю палавінку, у тым ліку і фінансава. Таму, спадзяюся, аднойчы абавязкова сустрэну дарослага, адказнага і свядомага чалавека. Мужчыну, з якім у нас будуць супадаць і думкі, і дзеянні.